Even geduld...
search
  • Home
  • Ecuador
  • Meneer en mevrouw Glass // De beklimming van Cotopaxi

Meneer en mevrouw Glass // De beklimming van Cotopaxi

Zo ongeveer ieder land is wel zo creatief om iets te bedenken waarmee ze uniek zijn in de wereld, zo ook Ecuador. Aangezien ze niet de hoogste berg te wereld hebben, noch de hoogste vulkaan ligt het land wel op de evenaar. En daarmee heb je dan wel de hoogste vulkaan in de wereld die het dichtst bij de zon ligt. Haar naam; Cotopaxi.

Aangezien deze vulkaan sinds haar laatste uitbarsting in 2015 nog steeds in enige mate actief is kan je niet helemaal naar de top. Mocht je dat willen uiteraard. Wij hebben het plan opgevat om naar het hoogst bereikbare punt te gaan op 4800 meter. In dit geval betekent dat vooral een lang stuk met de bus vanuit Quito (2600 meter) tot de parkeerplaats op 4300 meter, waarna je de rest zelf te voet moet doen.

Terug naar 0630 in de ochtend, het moment dat onze groep de bus in stapt om zich in het chaotische verkeer van Quito te mengen. Het weer lijkt OK, hoewel een aantal wolken onheilspellend liggen te wachten tussen de bergen.

Na een kort ontbijt halverwege de trip komen we bij de poort van het nationale park. De wolken zijn inmiddels zo dichtbij gekomen dat het KNMI al drie keer een code rood had afgegeven. Af en toe vallen er ook een paar druppen waardoor het mistroostige beeld compleet is. Gezien onze reputatie op het gebied van uitzichten lijkt het er steeds meer op dat we niet veel meer gaan zien dan een warm kopje coca thee.

Als we ons opmaken voor het laatste stukje rijden tot de parkeerplaats blijken alle sombere gezichten voor niets. De lucht klaart op en ineens zien we het witte puntje van de Cotopaxi. Of zoals Miranda haar omschrijft; de witte muffin.

We trekken al onze kleren aan wat we nog maar konden vinden, want het zou koud zijn is ons beloofd. Muts op, handschoenen aan en jas dicht, we denken dat we klaar zijn voor 500 meter omhoog lopen. Nu denken de meeste mensen waarschijnlijk dat een dergelijke afstand nooit lastig kan zijn. Wij dagen je uit het ook eens te proberen. Een balletje trappen met -3 NAP is vele malen makkelijker dan een berg oplopen op deze hoogte. Desalniettemin is het ons met het nodige puffen en zwoegen gelukt om op 4800 meter het basisstation te bereiken.

Veel langer dan een paar foto’s en een kopje warme chocolademelk zullen we er niet blijven. Zoveel is er immers ook niet te doen op deze hoogte. De terugweg gaat gelukkig een stuk makkelijker. En na wat kleine sprongetjes zijn we al snel weer terug bij de bus. De dag zit er nog niet helemaal op. Bij de bus staan mountainbikes klaar om de laatste 11km naar beneden te fietsen. Nou ja, eigenlijk op je fiets zitten en af en toe wat bijremmen. Dat op je fiets blijven zitten gaat bij Miranda niet helemaal goed. Die maakt door een defect aan haar fiets een lelijke smak tussen het grind, maar zoals het een waar wielrenner betaamt stapt ze weer gewoon op en rijden we gezamenlijk de laatste kilometers uit om vervolgens in de bus terug naar Quito te stappen.

Erwin & Manouk, Jennifer & Ralph, Michiel & Ilse, Matthijs & Myrthe, Tom & Marieke, Ronald& Lotte, Wilco & Marleen, Reinier & Daphne, Johan & Marlies en Francis bedankt voor jullie bijdrage aan deze bijzondere beklimming!

Jelle, Pieter & Ytsje, Lars en collega’s van OrangeValley bedankt voor enerverende mountainbike trip naar beneden!

Comments:

Wat leuk om eindelijk weer eens een reisverhaal van jullie te lezen! Nu alweer nieuwsgierig naar het vervolg…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Captcha loading...

Categories

Tags

Share it on your social network:

Or you can just copy and share this url
Related Posts