Even geduld...
search
  • Home
  • Ecuador
  • Meneer en mevrouw Glass // Dobberen in Banos

Meneer en mevrouw Glass // Dobberen in Banos

Met een weemoedig gevoel stappen we in het vliegtuig op weg naar Guayaquil. Volgens de verhalen die we van anderen hebben gehoord vooral gewoon een willekeurige grote stad met weinig bijzonders. Eenmaal aangekomen zien we de boulevard en bevalt het ons eigenlijk best wel. Met een heerlijk zonnetje gaan we op zoek naar een leuk tentje aan het water die we helaas niet zullen vinden. Omdat de tijd niet oneindig is hebben we slechts een nachtje in Guayaquil voordat we verder gaan naar Baños. We houden het dan ook bij een lekkere wandeling, na toch een eettentje gevonden te hebben, en een ritje in een reuzenrad wat een prachtig uitzicht over de stad zou moeten geven.

De volgende ochtend stappen we in de bus die ons in een uurtje of 8 naar het veel kleinere Baños brengt. We hebben hier een eco lodge geboekt net buiten het stadje waar we nog steeds niet van ontdekt hebben wat er zo eco aan is. Desalniettemin het meest eco wat er te vinden was en bovendien een prachtige plek aan het water tussen de bergen.

In Baños is zo veel te doen dat het onmogelijk is om alles te doen. We doen desalniettemin een goede poging. Op de eerste dag hebben we het plan om misschien wel de bekendste schommel uit Zuid-Amerika te proberen met een heuse oranje jeep die we gehuurd hebben. Helaas is het weer dusdanig beroerd dat het zicht op sommige plekken doet denken aan de beroemde mistwedstrijd… het betekent wel dat het lekker rustig is bij de schommel en we gelijk kunnen zwieren. Het plan om daarna met de jeep richting de vulkaan in de buurt te rijden lijkt met dit weerbeeld onzinnig. Maar omdat we toch in de buurt zijn rijden we die kant op. Na een uur omhoog ploeteren op een weg die steeds slechter wordt komen we aan bij een klein huisje. Iemand vraagt ons of we ons willen inschrijven voordat we de twee uur durende tocht naar het Basecamp van de vulkaan willen maken. Uit beleefdheid schrijven we onze namen op waarop we teleurgesteld in de jeep de slipperige weg naar beneden inzetten. Veel meer dan een dik wolkenpak heeft deze tocht ons niet opgeleverd.

De volgende dag beloofd beter weer. En met een heus zonnetje stappen we op onze gehuurde mountainbikes om de watervalroute af te fietsen. Aangezien ze het fenomeen fietspad hier beperken tot hoogst ongebruikelijke plekken en de lengte daarvan niet veel langer is dan een kilometer is het oppassen voor de bussen en vrachtwagens die voorbij scheuren. Of een van de chiva’s. Dit zijn kleine wagens volgestopt met lokale toeristen die onder begeleiding van veel te harde regeaton muziek in een hoog tempo langs dezelfde watervallen worden gebracht. We overleven de rit en komen na een viertal watervallen aan het eind aan bij de mooiste van het stel; Pailón del Diablo. Iets te druk met andere toeristen, maar wel heel gaaf om te zien.

De volgende dag staat er nog meer water op het programma als we gaan raften. Normaal gesproken een lekker toch ontspannen tochtje op het water. Deze keer zat de inspanning vooral in het überhaupt bereiken van het water met de boot. Nadat de eerste route al was afgesloten door een omgevallen vrachtwagen met stenen, bracht het alternatief weinig beters. Waar iedereen kon aan zien komen dat ons busje bij lange na niet 4×4 genoeg was om door een riviertje heen te komen dacht de chauffeur daar anders over. Zodoende kwamen we dan ook vast te zitten. Behoorlijk vast. Zo vast dat alle zesendertig bedachte oplossingen weinig soelaas boden en de lokale werkers te hulp moesten komen. Zij hadden gelukkig grof geschut waarmee eerst de trekhaak van de bus losgetrokken werd om vervolgens met een hijskraan de bus alsnog uit het water te trekken. Een weinig voortvarend begin, maar iets later ligt de boot eindelijk in het water en glijden we de rapids 3 en 3+ af. Ondanks al het gedoe dus toch nog een heerlijke dag! En omdat we de dag konden genieten van een heerlijk zonnetje waagden we het na het raften toch nog maar een keer op om naar de eerder genoemde schommel te gaan. De aanhouder wint want deze keer was het uitzicht bijzonder mooi en kwam alles toch nog goed.

De dag erna betekent de laatste dag in Ecuador voordat we ons weer op het vliegveld moeten melden. We stappen ‘s ochtends redelijk op tijd in de bus naar Quilatoa. Een, wederom, vulkanisch gebied dat vooral bekend staat om haar kratermeer. Dit niet geheel onlogisch het Quilatoa meer genoemd wordt. Je kan er onder meer een meerdaagse trekking doen, om het kratermeer heenlopen in een 6 uur, maar wij kiezen voor de hoogtemeters. Dat betekent van de rand van de krater naar beneden en, als je er aan toe bent, het hele eind weer omhoog wandelen. Aangekomen bij het dorpje waar het meer te bewonderen is zien we al snel waar we naar toe moeten. De bordjes wijzen naar een stoffig pad met helemaal onderaan een prachtig meer dat in de zon af en toe bijzonder groen kleurt. 

Met iedere stap die we naar beneden zetten bedenken we dat we die uiteindelijk ook weer omhoog moeten zetten. Tenzij je hier net als sommige andere iets te dikke andere toeristen hier geen zin in hebt en je laat vervoeren door een muilezel. Na een drie kwartier komen we beneden aan en kunnen we rustig even genieten van het uitzicht. Veel is er beneden niet te doen behalve een rondje varen in een kajak. Aangezien we er toch zijn stappen we allebei in en dobberen we rustig over het meer om zo van onze laatste dag te genieten en de energie te verzamelen om weer terug naar boven te lopen. Na een tijdje moeten we er aan geloven en stapje voor stapje komen we steeds dichter bij de kraterrand. Ergens lijkt het er op alsof je er toch meer gevoel voor krijgt, want ondanks dat we behoorlijk kapot zijn lopen we in een redelijk tempo de berg op. Omdat we best trots op ons zelf zijn na deze prestatie drinken we nog een cola met uitzicht over het meer en kopen we een toepasselijk souveniertje; twee lekker warme truien die de weg terug multifunctioneel blijken te zijn als trui, kussen en kleedje.

Als we de volgende ochtend wakker worden weten we zeker dat het er nu echt bijna op zit. Met nog een flinke reis voor de boeg pakken we onze tas en gaan we richting het bus station. Hier pakken we de bus naar Quito, stappen we over op een bus naar het vliegveld, stappen we in het vliegtuig naar Panama City, stappen we over in het vliegtuig naar Schiphol, stappen we in de trein naar Utrecht en stappen we weer over in de bus naar Overvecht. Om zo dan uiteindelijk ergens op zondag in de middag moe maar voldaan thuis op de bank neer te ploffen. De huwelijksreis zit er op, maar wat hebben we het heerlijk gehad. Niet alleen om de prachtige plekken die we hebben gezien of de geweldige dieren, maar ook om de herinneringen die we continue konden ophalen op een prachtige dag op 1 september. Gelukkig kunnen we dat nog even verlengen met een hele stapel lieve kaartjes van een heleboel mensen die op ons lagen te wachten in de brievenbus.

Bedankt Ans & René, Jurgen & Wendy, Erwin & Suus en Brechje & Robert om van Galapagos weer terug te komen op het vaste land.

Bedankt Frank & Ortwin voor de bijdrage aan de schoenen die zowel de Cotapaxi vulkaan hebben bedwongen als naar het Quilatoa kratermeer zijn geweest.

Bedankt Thomas & Femke, Annelies, Jurgen & Wendy en Hans voor al het lekkers tussendoor

Bedankt alle collega’s van OrangeValley voor de heerlijke ontbijtjes met zijn tweetjes

Bedankt Frits & Corry, Jennifer & Ralph, Ronald & Lotte, Francis, Marlies & Johan, Marleen & Wilco, Reinier & Daphne en alle collega’s van OrangeValley voor de romantische dineetjes voor 2

Bedankt Corrie, Alfons & Karin, Carla, Matthijs & Liane voor de heerlijke nachtjes tussen de bergen in de Eco lodge

Bedankt Christan & Els, Ruben en Bart & Marie-Louise voor het uiteindelijke prachtige uitzicht op de schommel in Banos

Bedankt Erwin & Manouk voor het busritje naar de Quilatoakrater toe

Bedankt Ger & Ilse, Mark & Judith en Georg & Anne-Marie voor het dobberen in het water van de Quilatoakrater met een kayak

Bedankt Anne & Judith en Jurgen & Wendy voor jullie bijdrage aan de Gopro arm om alles digitaal vast te leggen

Bedankt Thomas & Femke, Timo, Totti, Billie, Niels, Jasper, Jurgen, Jurjen, Gerry & Cocky, Tom & Marieke en Brechje & Robert om ook weer terug te komen met KLM

 

 

Comments:

En dan ….. weer veilig thuis ? Met fantastisch mooie herinneringen, lekker nagenieten en graag tot gauw ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Captcha loading...

Categories

Tags

Share it on your social network:

Or you can just copy and share this url
Related Posts